Rage

En als woede uiteindelijk een gezonde emotie was? Woede een heilzaam gevoel? Wat als het niet eerder het constante onderdrukken van emoties – soms gewelddadig – die in ons woelen, uiteindelijk schadelijk zou zijn? Hebben we niet te lang geleerd om braaf te blijven? Volgzaam? Waarom zwijgen we? Waarom reageren we nooit als we “schatje” worden genoemd? Als een baas ons “mooi” noemt? Als een vriend ons vertelt wat te doen, wanneer te doen, hoe te doen?

En als we ze gewoon eens goed de mond zouden snoeren? Geen glimlach meer! De tijden veranderen, en vandaag de dag is het zeker geen pretje meer voor eikels. Het is nu tijd om de geschiedenis te herschrijven. Om onze verhalen te herschrijven. Het is eindelijk tijd om op het podium alle reacties te laten bestaan die we hadden moeten hebben zodat ze vorm krijgen in ons leven! Het is tijd om woedend terug te vechten, om met klasse terug te vechten! Het is niet langer tijd voor tranen of veerkracht! Het is tijd voor woede, boosheid, onstuimigheid!

In een cathartische voorstelling over alledaags seksisme, stelt Emilienne Flagothier met Rage voor om alledaagse aanvalsscènes te herspelen om de ontknoping te veranderen en de bevrijdende opstand die wordt verwacht in gang te zetten.